Nowy historycyzm, zwany także poetyką kulturową, jedna z najbardziej heterogenicznych orientacji krytyczno-metodologicznych, istnieje już ponad trzydzieści lat w wielorakich badaniach wybitnych naukowców oraz w programach nauczania amerykańskich i zachodnioeuropejskich szkół wyższych. Zgodnie z założeniami jego twórcy, Stephana Greenblatta, nowy historyzm jest ​„bardziej kulturową czy też antrolopologiczną” krytyką, która ​„świadoma roli interpretatora stawia sobie za cel rozumienie literatury jako części systemu znaków, tworzących daną kulturę” (Renaissance Self-Fashioning: From More to Shakespeare). Chociaż zainteresowania naukowe twórcy tej orientacji metodologicznej ograniczyły w początkowym okresie zakres badań do literatury i kultury renesansu, to niedługo potem nowy historycyzm stał się jedną z głównych metodologii we wszelkich krytycznych odmianach kontekstualizacji literatury na przestrzeni wieków i kultur – w tym studiów postkolonialnych, genderowych, biograficznych, materializmu kulturowego i innych. Jakkolwiek na gruncie polskim pojawiło się już parę prac próbujących przybliżyć specyfikę tego ruchu, to ciągle jeszcze jest on stosunkowo mało znany. Poetyka kulturowa Stephena Greenblatta składa się z tłumaczeń dziesięciu esejów ułożonych zgodnie z chronologią ich powstania, co pozwala ukazać rozwój myśli i zainteresowań ich autora. Wyboru dokonano za zgodą autora z dzieł najbardziej reprezentatywnych dla jego twórczości.